Απότομη Προσγείωση

Δευτέρα, 07 Δεκεμβρίου 2009

Με τούτα και με κείνα

Και αφού έβγαλα τη χολή μου, ο γατούλης από το καλοκαίρι είναι μαζί μας, είναι υγιέστατος, τα ματάκια του έχουν βελτιωθεί, είναι αξιολάτρευτος και πεισματάρης! Κάνει συνέχεια ζαβολιές, είναι πολυλογάς, κουτσομπόλης, διακριτικός -όταν πρέπει- κοιμάται πολύ και είναι γλυκύτατος! Το όνομα αυτού "Ορφέας" και η συμβίωσή του με τον Περικλή (το χελωνάκι) κυλάει ομαλότατα. Εκτός από μερικές φορές που τρώει ο ένας την τροφή του άλλου! :P

Πας καλά?

Αυτή ήταν η ερώτηση που άκουγα ως επί το πλείστον τον περασμένο Αύγουστο και ήταν η αντίδραση των περισσοτέρων όταν τους έλεγα ότι το άρρωστο γατάκι που βρήκα παρατημένο και ταλαιπωρημένο στην αυλή του εξοχικού του φίλου μου, θα το πάρω μαζί μου, σπίτι μου.
Μα πως να το αφήσω εκεί, όταν σε ένα μήνα που είχε γεννηθεί είχε περάσει μαζεμένες όλες τις αρρώστειες που μπορεί να περάσει μια γάτα, δεν είχε τρίχωμα, είχε πρόβλημα με τα μάτια και με το που μπήκα στην αυλή του σπιτιού ήρθε τρέχοντας στα πόδια μου και μου νιαούριζε; Εν ολίγοις, δεν είχα και πολλές επιλογές μιας και το γατί υιοθέτησε εμένα και όχι εγώ αυτό!
Αυτό όμως που μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, ήταν η αντίδραση των περισσοτέρων που ήταν εκεί. Με θεωρούσαν παράλογη, πίστευαν ότι είναι μεγάλο το βάρος και η ευθύνη, ότι θα είναι τα πράγματα ζόρικα, ότι δεν έχω καμιά δουλειά να πάρω γάτα στο σπίτι και το καλύτερο που άκουσα "ρε δεν κάνεις κανά παιδί καλύτερα, που θες και γατί;"
Όλα αυτά τα σχόλια λοιπόν, τα χώρισα σε κατηγορίες ανάλογα με εκείνους που μου τα έλεγαν και φυσικά με το τι μου έλεγαν.
1η κατηγορία: "Το να έχεις ένα ζώο μέσα στο σπίτι-διαμέρισμα, είναι μεγάλη ευθύνη από θέμα φροντίδας"
Οκ, δεκτό. Εκείνοι που μου το έλεγαν αυτό είχαν οι περισσότεροι κάποιο ζώο στο παρελθόν και εκ πείρας μου έδιναν αυτή τη συμβουλή. Και φυσικά ήταν και οι πιο λογικοί και πιο συζητίσιμοι. Αλλά επειδή δεν είμαι κανένα παιδάκι και επειδή δεν είμαι εξαρτημένη απο κανένα εδώ και πολλά χρόνια και επειδή ξέρω να φροντίζω και ανθρώπους και ζώα και φυτά, εγώ αυτό το ζωντανό θα το πάρω, Κι επειδή αν το αφήσω εδώ, θα βασανιστεί και δύσκολα θα επιβιώσει , θα αναλάβω τη φροντίδα του.
2η κατηγορία: "Οι γάτες κουβαλούν τόσες αρρώστειες και ειδικά στις γυναίκες τους δημιουργούν σοβαρά προβλήματα υγείας"
Και οι άνθρωποι κουβαλούν αρρώστειες και μάλιστα πιο σοβαρές. Ο μύθος ότι η γυναίκα μπορεί να πάθε τα χίλια μύρια από μια γάτα, έχει πάψει να ισχύει και έχει αποδειχθεί και επιστημονικά. Και εξάλλου μιας και μεγάλωσα σε χωριό, δεν με ξενίζει η επαφή με τα ζώα, παίρνω και τα αντισώματά μου και είμαι και σούπερ.
3η κατηγορία: "Θα γεμίσει το σπίτι σου τρίχες"
Ας γεμίσει. Σκούπες έχουμε να τις καθαρίζουμε και μεγάλα μπαλκόνια για να τινάζουμε τα ρούχα επίσης!
4η κατηγορία: "Πας καλά? Μην τολμήσεις! Είναι πολύ μεγάλη ευθύνη το ζώο"
Ναι ρε παπάρα, φυσικά και είναι ευθύνη το ζώο. Να σου θυμίσω παλιοτρόμπα ότι έχεις ένα σκύλο κλεισμένο σε ένα σπίτι, ο οποίος έχει πάθει κατάθλιψη, έχεις ν' ασχοληθείς μαζί του από του αγίου ανήμερα που ούτε το μπωλ με το νερό δεν του έχεις αλλάξει που έχει μουχλιάσει! Να σου θυμίσω ρε γελοίε πως δεν έχεις ξεσκατίσει ούτε το παιδί σου και θέλεις να μιλήσεις σε εμένα για ευθύνη! Επίσης να σου θυμίσω ότι τουλάχιστον τα τελευταία δέκα χρόνια εγώ έχω αποδείξει τα περί ευθύνης και δεν περιμένω να μου έχουν έτοιμο το χαρτζηλίκι, τον καφέ και το βραστό αυγό, καραγκιόζη!
5η κατηγορία: "Καλά, έτσι και είναι ο γάτος σπίτι σου, εγώ δεν έρχομαι!"
Μη σώσεις και έρθεις μαλάκα, κομπλεξικέ, στριμμένε. Καλύτερα, θα ησυχάσουμε κι από σένα!
6η κατηγορία: "Ρε κάνε κανά παιδί καλύτερα!"
Ρε άει πάγαινε τώρα! Που είσαι ολόκληρο γαιδούρι, μένεις ακόμη με τη μάνα σου, παντρεύτηκες έναν τύπο που τον ξέρεις 6 μήνες και μου λες εσύ για παιδιά. Εμ βέβαια, κάτι βούρλα σαν κι εσένα γεννοβολάνε αβέρτα γι' αυτό και πάμε κατά διαόλου!

Κι αν ειναι ροκ...

Χθες συμπληρώθηκαν 19 χρόνια από το θάνατο του πρίγκηπα, εκείνου του οποίου τα οφείλει όλα το ελληνικό ροκ -όπως είχε δηλώσει σε μια συνέντευξή του ο Αγγελάκας.
Αλήθεια, πόσο μα πόσο ζηλεύω το θείο μου το Χρήστο, που ήταν φίλος του και έπιναν μπύρες μαζί στην πλατεία, κι αγόραζαν κασσέτες από τον τρελό-Άσιμο!
Χάρη σε εκείνον μάθαμε οι περισσότεροι τη ροκ. Χάρη σε κείνον άλλαξε η ροκ, άλλαξε η ελληνική μουσική σκηνή και απέκτησε το σεβασμό που της άρμοζε, χάρη σε κείνον μάθαμε να ακούμε και να νιώθουμε.
Ο Παύλος, που καθε του στίχος ήταν και μια ατάκα. Που κάθε του δήλωση ήταν και μια ατάκα. Ο Παύλος, που ότι τράβηξε, το τράβηξε επειδή το ήθελε και όχι επειδή οδηγήθηκε προς τα κει -όπως χαρακτηριστικά είχε δηλώσει ο ίδιος...